Mendime mbi mësimet e hidhura të jetës…

Do të ketë njerëz në jetën tuaj të cilët do të shpallin hapur se ju duan, por kur të mos ju duheni më, s’do ta kenë aspak të vështirë t’ju braktisin. Këto janë mësimet e hidhura të jetës…

Katër mendime:

  • Ruajeni zemrën nga zhgënjimi absolut e i përgjithshëm ndaj njerëzve, pasi jo të gjithë njerëzit janë njësoj.
  • Pasi të ketë kaluar pak kohë, do të kuptoni që disa njerëz janë të ngjashëm me retë. Vetëm kur ata largohen ju do të shihni dritën.
  • Mësoni të jeni realist me pritjet tuaja.
  • Kur zemra juaj lëndon, merrni kohë dhe flisni me arkitektin tuaj. Ndryshe nga njeriu, Ai është gjithnjë i pranishëm dhe i gatshëm t’ju shërojë.

Prisni dhe pak, Rosaku ynë do të ndërrojë pendët e rritet…

“Vejusha e varfer kishte shume pak vaj ne fund te enes se saj, por keto pak pikla ishin elementi baze per ringjalljen. Disa pika vaj ne fundin e enes! Ajo mund te ishte e varfer nga jashte, por ishte e pasur nga brenda. Nga jashte ndjente friken, por thelle nga brenda priste dicka te madhe te ndodhte. Se jashtmi ndihej e kercenuar nga sistemi shoqeror mbytes, e papune, e pashprese dhe paperkrahje, por thelle ne zemer e dinte qe duhet te shpresonte kunder cdo shprese. Prane portes se vjeter te shtepise tanime kishin mberritur kreditoret per te ekzekutuar vendimin per borxhet e pashlyera prej kohesh. Brenda shtepise gjysem te rrenuar nuk kishte mbetur asnje send me vlere te cilen ajo mund ta kembente per te paguar borxhet. Kreditoret kishin mberritur tek porta e vjeter per te marre bijte e saj. Ata do shiteshin si skllever dhe vetem keshtu borxhi mund shlyhej. Ajo do te jepte gjithcka qe kjo mos te ndodhte, por tanime dukej se ishte vone.

Se jashtmi ajo ishte e rrethuar nga tensioni I vazhdueshem, por thelle në shpirt ajo gjente grimca sigurije qiellore qe ia ledhatonin qenien. Një lloj paqeje e paspjegueshme i jepte siguri. Ato pikla vaji ne fundin e enes qendronin si nje monument deshmie se dikur kishte qene mire me te!
Zoti do te perdorte ate pak qe ajo kishte per ta shumefishuar.

Ti mund te jesh sot ne pozita te njejta me kete grua. Mbase njerezit se jashtmi te shohin te ulur ne pragun e shtepise se kesaj vejushe te varfer, te mpakur e plot frike per te nesermen!

Ti sot mbase je I vogel, por shpejt dicka e madhe do te ndodhe me ty. Ti sot je I kufizuar ekonomikisht, por neser keto limite do te hiqen prej teje. Sot je duke dhene maksimumin tend qe te permiresosh te ardhmen, dhe maksimumi yt I sotem eshte I pallogaritshem nese t’I e krahason me minimumin e njerezve te pasur te ketij qyteti, por ata dhe te gjithe duhet te bejne durim dhe te presin dhe pak: Zoti eshte duke pregatitur bijte dhe bijat e Tij dhe manifesimi I tyre do te jete I lavdishem.
Ti sot ne syte e tu dhe ne syte e njerezve, mund te dukesh si rosaku I vogel I shemtuar (i Andersonit), por miqte e mi…prisni dhe pak sa rosaku yne te ndrroje pendet e tij dhe te rritet!”

Banaliteti i së keqes.

Jetojmë në kohën kur e keqja shfaqet në forma të ndryshme. Askush s’e kish menduar se duke u shkrirë me natyrën e rënë të njeriut, e keqja mund të veshë fare mirë një buzëqeshje, përqafim, shtrëngim duarsh, a shkelje syri.
Hera herës e keqja prezantojet si një zgjedhje e detyruar (e keqja me e vogël). Herë të tjera ajo mund të veshë kostumin e një miku…
(kujtoj kopështin e thirrjeve hyjnore për ndihmë dhe lotëve të cilët s’mundën të ndalnin puthjen e tradhëtisë.)

Miq, do të vijnë njerëz në jetën tuaj të cilët synim kryesor do të kenë t’ju zbresin në nivelin e tyre. Këtë kënaqesi sublime mund t’ia jepni nëse do të përdorni mjeshtëritë që ata zotërojnë. Kam një këshillë për ju;
Mos mendoni se duke u ulur me këta njerëz shkurtoni distancat dhe kështu ndryshoni marrëdhënien. Përpjekja për paqebërje, jep frut vetëm kur paqja është synim i dykahshëm.

Refuzoni mendimin naiv se me përpjekjet tuaja mund të ndryshoni këdo. E kundërta do t’ju vendoste përballë betejës së pamundur me motivet, synimet dhe ambicjet e zemrës njerëzore, të cilat ju s’mund t’i ndryshoni.

Mos harroni se ekzistojnë njerëz të cilët me zgjedhje mbeten po ata, qafëfortë e të pandryshuar. Universi i tyre është jo më i madh se qendra e tij, e cila s’është më e madhe nga vetë këta njerëz.

Kujdesuni mos t’ju tërheqë poshtë graviteti i tyre, sa të nisni dhe të zhgënjeheni me jetën dhe të barrosni atë ç’ka keni të çmuar.

Mos zbrisni në gropën e urrejtjes e cila është mjeti më efikas të çbëjë çdo vlerë dhe aromë jete në ju.

Mos lejoni askënd t’ju pengojë rrezen nga e merrni dritën.

Ndriçoni, shkëlqeni, dashuroni dhe ngjituni pas së mirës.
Refuzoni të ktheni të keqen me të keqe! Fyerjet dhe shpifjet mund t’ju sjellin ndërmend marrëzinë kolektive nga poshtë kryqit.

Falni, bekoni dhe kështu i jeni larguar aq shumë së keqes, e ajo është arratisur nga ju.

Kujtoni se jeni krijuar të shkelni në udhë më të larta e të lavdishme qiellore.

“Të qarat mund të vazhdojnë një natë, por në mëngjes shpërthen një britmë gëzimi.”
Bibla (Psalmi 30:5b) Akil Pano

Projekti më i madh; Familja

E verteta eshte se, ju nuk jeni te perfshire ne nje projekt cfaredo.
Ne fakt, ju jeni te perfshire ne projektin dhe ndermarrjen me te madhe qe ekziston. Me siguri qe realiteti ‘pertej’ e tejkalon, por realiteti ‘ketu’ nuk na paraqet dicka tjeter me te madhe ne te cilen mund te perfshihemi.
Asnje projekt njerezor nuk e tejkalon. Rruget, urat, ndertesat, komunikacioni, laboratori shkencor, zoterimet dhe pushteti, te gjitha syresh jane vetem per nje kohe, e natyrshem gjenden inferiore perballe projektit ne te cilin t’i tashme je i perfshire. Ne mes te mekanikes se levizjes, pafundesise se perpjekjeve per t’u bere e ndjere i realizuar, ne aren e madhe te njerezimit, gjendet familja.

Ky eshte projekti me i madh i mundshem.
Kemi degjuar te na paraqitet si nje qelize e vogel brenda nje shoqerie te madhe.
Miq, harrojeni te madhen dhe keqyrni te voglen. Kur e vogla te jete e madhja, ne zemren dhe enderrimet tuaja, kur te nisni punen per te rivendosur vlerat qe i japin gravitetin e duhur, atehere jeta do te rrjedhe. Ndaj me lejoni t’ju jap nje keshille:

Mbuloni me dashuri te shtrenjtet tuaj, jini te pakursyer me perqafimet, veshtroni njeri-tjetrin ne sy, sigurohuni qe asgje te mos rrembeje momentin per te ndare mes jush gjithcka; koha kalon ne cdo levizje qerpikesh, femijet shpejt do te marrin vendin qe ju keni tani dhe atehere mendimet e tyre do te prekin tuajat, atehere zemrat e tyre do te kerkojne cfare zemra juaj deshiron sot! Nuk ka dicka me te mire qe na eshte dhene nga Zoti per te kultivuar jeten dhe vlerat e saj.


Cdo perpjekje dhe sakrifice ia vlen, familja qendron mbi gjithcka.

Arsyet për Braktisjen

“A doni edhe ju të largoheni?”

Njerëzit po largohen nga krishterimi kryesisht në perëndim, jo sepse Krishterimi është i vështirë, i pakuptueshëm, apo i pazbatueshëm, por sepse është shumë i butë.

Një pjesë e madhe e të Krishterëve perëndimorë nuk duhet të quhen të Krishterë, për arsyen e thjeshtë ; janë të pangjashëm me Krishtin, me mësimin dhe jetën e tij.

Këtu kemi mbërritur gradualisht prej një rrëshqitje të ngadaltë kompromisi me botën, duke i hequr Krishterimit thelbin. Fillimisht, kemi zëvendësuar fjalë dhe relativizuar konceptet e pandryshueshme të besimit të Krishterë.

Tani mëkatin e quajmë gabim. Pendesën kategori alternative. Ndërsa gjykimin e përjetshëm e kemi nxjerrë jashtë fjalorit. Imperativët e Biblës i kemi interpretuar përmes kontekstit kulturor, kështu konstantet e pandryshueshme janë shndërruar në koncepte të lëvizshme.

Kur këtë dramë ia kemi shkaktuar vetë Krishterimit, vras mendjen; pse shqetësohemi kur neokomunizmi në Kanada ka nxjerrë jashtë ligjit pasazhe të tëra nga Bibla dhe dënon pastorët që i predikojnë!?

Ungjillin e kemi përzjerë me traditat pagane dhe shkencat humane, deri në masën që s’ka fuqi të shpëtojë e shërojë askënd, pasi në fjalën që përcjellim ndër njerëz nuk ka të humbur që shpëtohen e as të sëmurë që mund të shërohen. Ferri nuk ekziston, e parajsa nuk gjendet! Kështu i kemi hequr brutalisht Ungjillit vlerën reale, duke minimizuar fuqinë dhe barazuar vlerën me humanizmin, i cili në përpjekjen më të mirë, synon të përmirësojë natyrës e njeriut, pa mbërritur të prekë thelbin e tij.

Sigurisht që ky nuk është Ungjilli i Krishtit Birit të Perëndisë, por lajmi i gatuar pa fuqinë e zjarrit rigjenerues të Frymës së Shenjtë, nën frikën e njeriut dhe jo drojën nga Zoti.

Njerëzit po largohen sepse krishterimi sot është larguar nga Krishti.

Ku janë dashuria, dhembshuria dhe disiplina e shëndetshme? Nëse kisha aplikon njërën dhe harron tjetrën, ka braktisur sintezën mes tyre. Kështu mbërrin në një vend rehatie, por njëherazi boshatisje dhe pafuqie të shërojë plagët e të vetëve e të botës.

Ku është kisha që jep, dërgon dhe mbron çështjen e të dobëtit? Jetojmë për të sotmen si njerëz pa busull, pa të ardhme, pa destinacion të përjetshëm. Fundin e shohim larg dhe fillimim s’e shquajmë, duke jetuar të udhëhequr nga nevoja të përkohshme dhe jo qëllime të përjetshme, nga mizëri instiktesh dhe jo natyrë virtyti, ndërsa koha lëviz më shpejt nga ç’e mendojmë duke na afruar tek kufiri që s’njeh kthim pas. Kështu, duke ndërtuar modelin e një ungjilli dhe Krishti të ‘përzier’ kemi ndërtuar një prototip te ri e te ndryshëm të Krishterit të kësaj epoke i cili është i pangjashëm me të Krishterin e librit të Veprave.

Nëse njerëzit do të largohen nga Ungjilli, është më mirë të largohen nga ai i vërteti, i fuqishmi, i cili ka në qendër Krishtin, kryqin dhe hirin që kushton. Kështu që ata që ndjekin të ndjekin të vërtetin dhe jo variantin e tij të ‘përzier’!

Sepse, faktii i pandryshueshëm mbetet;

Një Krisht jo i vërtetë, s’mund të shpëtojë askënd.

“Që nga ai moment shumë nga dishepujt e vet u tërhoqën dhe nuk shkuan më me të. Atëherë Jezusi u tha të dymbëdhjetëve: “A doni edhe ju të largoheni?”. Dhe Simon Pjetri iu përgjigj: “Zot, te kush të shkojmë? Ti ke fjalë jete të përjetshme. Ne kemi besuar dhe kemi njohur se ti je Krishti, Biri i Perëndisë të gjallë”. Gjoni 6:66-69

Toleranca, intoleranca, apo problemi me të vërtetën?

Perëndimi, thuhet, po vuan nga intoleranca – nuk është kështu. Po vuan nga toleranca. Toleranca ndaj së drejtës dhe së gabuarës, së vërtetës dhe gabimit, virtytit dhe së keqes, Krishtit dhe kaosit.

Bota nuk është e tejmbushur nga fanatikët, sa është e mbingarkuar me njerëzit ‘mendjegjerë’ dhe indiferentët. Jetojmë në kulturën ku toleranca tejkalon të vërtetën dhe vesi promovohet në vend të virtytit, sepse mbi të gjitha kemi keqkuptuar lirinë.
Akil Pano

Derisa Dita të Zbardhë

Jemi të gjithë të ngjashëm me farën. Fara, përjeton proçesin transformues të rritjes, zhvillimit dhe ndryshimeve të mëdha; por paradoksi është se e gjitha ndodh në errësirë. Ndaj, mos druani errësirën, pasi nuk jeni të pashpresë, nëse ajo ju rrethon.


Ju jeni të ngjashëm me farën. Potenciali që është në ju është gati për metamorfozën. Gati të shpallë, manifestojë, shprehë dhe të jetësojë frutat e jetës. Ndaj, ngrini vështrimin lart, njëlloj si embrioni në shpërthimin e tij, teksa sfidon errësirën dhe zgjatet të kapë dritën.

Dhe pak… vuajtje, trishtim, mungesë, durim, ngulm, mosdorëheqje, derisa dita të zbardhë dhe vaji i trishtimit t’i lerë vendin këngës së gëzueshme të jetës!
Zoti me ju miq!

Pakëz Dritë në Natën e Errët

“Menjëherë e falim fëmijën i cili ka frikë nga errësira, por tragjedia e vërtetë e jetës është kur njerëzit kanë frikë nga drita.”

Kjo ishte e vërteta e njeriut sipas Platonit. Paradoksi ynë: Kemi frikë dritën (të vërtetën) ndërkohë mallkojmë errësirën.

Miku im! Në vend që të mallkosh errësirën, ndiz një llampë dhe shkëlqe dritën tënde. Shumë njerëz ankohen nga errësira që i rrethon. Ankesat s’e largojnë, kufijtë nuk e zmbrapsin… Pakëz dritë dhe errësira tërhiqet në krahët e së shkuarës.
Mos mendo t’i vesh kufij errësirës, t’i veç shkëlqe.
Akil Pano

Traktat mbi Dashurinë

Dashuria e pandryshuar në esencë, është më e fortë së vdekja. Ka ndodhur jo pak herë kur njerëzve dashuria i është shfaqur në formën e saj sublime. Një nënë e cila jep vullnetarisht jetën për fëmijët e saj,! Një burrë i cili pranon vdekjen e një heroi për një kauzë të lartë!

Por, një të Premte rreth dymijë vite më parë njeriut iu prezantua manifesti më i lartë i dashurisë! Mbi kryq Dashuria mundi Vdekjen.

Cilën vdekje, mund të pyesë dikush? Universalen që na mundon të gjithëve. Vdekjen tonë. Atë që u ngjiz në Eden me rënien fillestare të primatëve tanë.

Kemi dëgjuar të na flitet për traktat mbi tolerancën, Kjo për të cilën ju shkruaj është një traktat më i lartë; është traktat mbi dashurinë. Për këtë shkroi dhe apostulli Pal në letrën drejtuar Romakëve, të cilin po ju a citoj:

“Sepse, ndërsa ishin akoma pa forcë, Krishti vdiq në kohën e tij për të paudhët. Vështirë në fakt se vdes dikush për një të drejtë; mbase ndonjë do të guxonte të vdiste për një njeri të mirë. Por Perëndia e tregon dashurinë e tij ndaj nesh në atë që, kur ende ishim mëkatarë, Krishti vdiq për ne.” Romakëve 5:6-8

Shën Pali e përshkruan gjendjen njerëzore, pa forcë dhe në armiqësi me Zotin, përshkak të mëkatit i cili pas Edenit, është pjesë e natyrës tonë. Kjo është e vërteta e trishtë e njeriut. Pa forcë, “i vdekur në faje dhe mëkate” Efes.2:1.

Me pak fjalë; ky është përshkrimi i gjendjes njerëzore. Fenomeni njeri vuan, Kjo vuajtje shpërfaqet pandërprerë nga simptomat e gjendjes tonë të sêmurë. Dikush duhet të ndërhyjë aty ku askush s’mund të hyjë veç Zotit, në thellësinë e natyrës së njeriut që të mbërrijë të prekë dhe transformojë thelbin e tjetërsuar nga mëkati dhe vdekja. Kjo është një vepër sui generis; një mrekulli e cila mund të realizohet nga Zoti. Kjo ndodhi në kryq!

Dashuria nuk pezullon të vërtetën, por e merr në kraharor, udhëton me të dhe ndalet mbi Kryq.

Vallëzimi i Stërkalave

Njerëzit gjithmonë kanë kërkuar t’i përkasin diçkaje. E çuditshme, por kjo ka ndodhur gjithmonë. Duket se është e pamundur që njeriu të jetojë i lirë nga ndjenja e përkatësisë.
“Unë dua të jem pjesë e kësaj shoqërie. Unë dua të kem lidhje me këtë apo atë.” Këtë e bëjmë me një emër të famshëm, me një bankë, me një parti politike, me një klub apo me një rreth të caktuar nga një shtresë e shoqërisë.


Skllavi i mëkatit, tashmë prej shumë epokave, e ka harruar aromën e flladit të lirisë. Pafundësisht i varur, i lidhur dhe në pritje të padronit (mëkati) të radhës, njeriu i gjorë vazhdon të presë agimin e nesërm me shpresën që mugëtira e mbrëmjes do të kalojë shpejt.
A e ke menduar ndonjëherë se sa e lehtë është t’i përkasësh diçkaje? Shpesh ndodh që për t’u bërë pjesë e diçkaje jo domosdoshmërisht duhet nënshkrimi i një marrëveshjeje. Mjafton një zgjatje dore, një lëvizje e kokës për të pohuar apo mohuar diçka, një premtim, një garanci, një ftesë e marrë, mbase dhe një vizitë e “rastësishme.”
Vizitori i kopshtit atë pasdite nuk kishte aspak qëllime të mira. Në fakt atë ditë ai kishte vendosur të ishte vetja e tij. Dinak!
Një sekondë krenarie për bukurinë dhe pozitën e tij të admirueshme kishte qenë mjaft që qielli ta nxirrte jashtë portave të tij. Reaksioni kimik kishte ndodhur. Metamorfoza e zilisë dhe e krenarise kishte shtrirë të gjitha tentakulat prej përbindëshi brenda tij. Me një shpejtësi të madhe, hidhërimi, ligësia, frika, hipokrizia, ndyrësia, shthurja dhe hakmarrja pushtuan tërësisht këtë qenie. Mutacioni vazhdoi të ndodhte deri pothuaj në pafundësi, aq herë sa “Dinaku” pranonte me gëzim kompleksitetin e qenies së tij në ligësi të tejskajshme.
Diagnoza për të ishte dhënë kohë më parë në qiell : “I pakthyeshëm” dhe i “pashërueshëm.” I pashpresë për të njohur mëshirën, i ndarë përjetësisht nga Bërësi i gjithçkaje, me një natyrë të rënë që zvarritet deri në pluhur.
Rebeli i hershëm i qiellit, që për nga xhelozia nuk kishte të dytë, këtë pasdite kishte ardhur në kopsht.

Hidhërimi duhej të vishte pallton e një miku që të manifestohej në formën më të sofistikuar dhe të padukshme. E kjo nuk përbënte problem, pasi hipokrizia dhe shtirja ishin atribute që tashmë i zotëronte mjaft mirë.
Një zgjatje e dorës së brishtë dhe të bukur që Adami shpesh e ledhatonte! Kjo ishte ajo që i duhej!
Kishte vëzhguar me shumë kujdes çdo karakteristikë të banorëve të kopshtit. “Evës, ashtu si çdo gruaje që do të lindë prej saj, i pëlqejnë detajet dhe vëmendja. T’i afrohesh në mënyrë komplimentuese dhe do t’i japësh dhuratën. Vetëm një zgjatje e dorës së saj dhe…”

Dhe në fakt Eva e zgjati dorën e saj të brishtë dhe së bashku me burrin që e donte shumë, pa e kuptuar e lidhën veten në mënyrë të pazgjidhshme me mëkatin, prishjen dhe vdekjen.
Skllevër të vetë ëndrrës së tyre; për më shumë: Skllevër të mëkatit. Dramatikisht pa e kuptuar kishin përjetuar rënien e madhe. Me shpejtësinë e dritës ishin shpërngulur prej tokës ku takoheshin çdo ditë me dritën, prej aty ku gjithçka ishte dritë. Të ndarë nga Perëndia vendosën të marrin në dorë fatin e tyre. Zgjedhja dhe pasojat e paralajmëruara më parë nga Bërësi, tanimë ishin vetëm histori e trishtë braktisje nga ana e tyre.

Tashmë ditët e njeriut mbanin të gdhendur historinë e dramës së tij. Histori zhgënjimi, dhimbjeje, humbjeje dhe lotësh; veç, shumë lotë të derdhur. E në se për ne të gjallët do të ishte e mundur të udhëtonim prapa në kohën ku fatet tona u caktuan, e të gjendeshim në kopsht për të parë dhe një herë duart e çiftit që drejt mëkatit u zgjatën, kam frikë se s’do të përjetonim shumë, veç shtangies, trishtimit e habisë që ngërthen zemrën.

Dhe duart zgjaten sërish. Por këtë herë mbi një dru që qe shkulur prej tokës së njerëzve të rënë!
Aty mbi dru, Ai nuk ishte për t`i dhënë formën lëndës që aq mirë e njihte prekjen e Tij. Mbi kryq Mjeshtri do t`i jepte formën jetëve tona. Duart e Tij, që me mjeshtëri përdornin mjetet e lashta të ndërtimit, kësaj here do të linin dikë tjetër t’i përdorte. Tingulli mjeshtëror i çekiçit, i cili thyente hapësirat e akullta të kohës në botën e njerëzve, ndërsa mbahej prej duarve të Mjeshtrit, modelonte pa fund lëndën e brishtë.
Tingulli mjeshtëror tashmë i kishte lënë vendin trokitjes së dhunëshme mbi drurin e rëndë. Goditje të forta hidhërimi për çdo betejë të humbur njerëzore, goditje frikërash prej njeriu të kapluar prej errësirës, goditje prej dikujt që s’mund të copëtojë i vetëm prangat e tij.
Tanimë stërkalat po binin mbi lëndën, duke e mbuluar atë si me një vel të ndezur. Mbi drurin e rëndë e të dalur ngjyre, i cili kishte kohë që qe shkulur prej tokës së njerëzve të rënë, ishin ngulur vështrimet zhbiruese të turmës.
E përhimta që rrethonte drurin, turmën dhe që mbante të prangosur çdo zemër njeriu, po mbulohej nga e kuqja flakë e stërkalave.
Po, aty mbi dru, stërkalat kishin nisur kërcimin e tyre të dashurisë. Vallëzimi mahnitës i tyre, dhimbja dhe dashuria të përqafuara në këtë kërcim qiellor stërkalash.
Vallëzimi i tyre është i ngjashëm me kërcimin legjendar të heronjve të kthyer pas betejës së fituar. Tabloja nis e bëhet më e qartë. Mbi kryq ndodhet Mjeshtri, Arkitekti, Prijësi, Bërësi i jetës. Çekanin në duar e mban dikush tjetër. Dikush që prej së largu dallohet lehtë që nuk e përdor këtë instrument për të ndërtuar.
Pa hezitim ngre krahun dhe godet. Godet dhe gozhdët lehtësisht shpojnë duart që botën mbajnë. Dhe stërkalat nisin vallëzimin e tyre. Kërcejnë dhe kur bien mbulojnë gjithçka. Kërcejnë duke u ngjitur drejt qiellit si këngë dashurie që dëgjohet vetëm atje lart. E në këto hapësira të paimagjinueshme prej tokësorëve, kënga e stërkalave fton çdo krijesë inteligjente qiellore të bashkohet me nderim hyjnor në zëra mijëra engjëjsh të cilët nisin të këndojnë këngën e Qengjit.
E kur stërkalat bien, hapësirat e pafundme gri të botës sonë mbulohen prej tyre. Horizontet e shkelura dhe ato të panjohura më parë nga njerëzit. E dukshmja dhe e padukshmja, tokësorja dhe qiellorja.
Qielli nuk heziton të shpalosë mantelin e tij mbështjellës për të përshëndetur këtë vallëzim qiellor, që po ndodh në tokën e njerëzve të rënë. Çdo sekret i ruajtur që prej kohërave, ku fillimi ende nuk njihej në kalendarin e njerëzve, u zbulua përpara madhështisë mahnitëse të stërkalave.

Ai që s’njeh as fillim e as fund ditësh, me gëzim të pakuptueshëm nga njerëzit vështron vallëzimin e stërkalave të gjakut që rrjedh nga damarët e Tij. Ai të sheh ty të mbuluar. Ti, brenda hapësirave gri e të akullta në botën ku linde. Ti, i mbuluar dhe i falur nga vallëzimi i stërkalave.
Ti, i çliruar nga errësira dhe i sjellë në dritë. Ti, i lirë dhe me një përkatësi të re. Ti, përgjithmonë i Krishtit.

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑