Shtegëtimi ynë i shkretëtirës.

Shtegëtimi i shkretëtirës ka nisur përmes valës së re të migrimit masiv për popullin tim. Një valë e cila nisi dukshëm në vitin 2015 e në vijim. Veç me një ndryshim nga Hebrenjtë e 3.500 viteve më parë. Ata kishin Mosiun, Zotin dhe dorën e Tij të fuqishme. Populli im nuk i ka këto, e megjithë këtë fakt ka rinisur për të disatën herë në historinë e këtij çerek shekulli, shtegëtimin e lotëve të dhimbjes. I braktisur nga sistemi shoqëror, mes zgjedhjes për të vdekur bashkë me shpresën, apo të rrojë duke shpresuar, në përpjekje të arratiset prej kafshatës që s’kapërdiet, ka nisur shtegëtimin drejt një toke të papremtuar! Ndjej zemërimin dhe revoltën e tyre, por dhe pafuqinë e tyre njerëzore për të ndryshuar dhimbjen e këtij realiteti që duhet të na mundojë të gjithëve. Drama jonë është kjo; nuk kemi kërkuar Zotin; kemi lejuar inferiorët të na qeverisin; kemi heshtur kur padrejtësia është standartizuar prej njeriut të pushtetetshëm si normë sjellje; nuk kemi lartësuar drejtësinë; nuk jemi kujdesur për nevojtarin dhe jetimin.
Shqipëria këto 24 vjet nuk i ushqen bijtë e saj me drejtësinë dhe mëshirën dhe drama vazhdon… Indiferencë!
Sot unë jam me ta! Me lutjet, lotët dhe zemrën time!
Zot ji me ta në shtegëtimin tonë të dhimbjes!

Etërit e munguar

Shpesh mund të na duket se lundrojmë të sigurtë në oqeanin e jetës dhe vetëm kur ndeshemi me të papriturat e saj ndalemi dhe mendojmë; pse ndodhemi këtu? Ku kemi gabuar? Çfarë mund të kishim bërë ndryshe?

Mungesa e stabilitetit në kulturën e moralitetit në vend spjegohet gjithashtu prej refuzimit të një autoriteti atëror, pasi këtë të fundit e kemi kuptuar si mungesë lirie. Kështu kemi ndërtuar një shoqëri morale pa konvencione, e cila refuzon mirënjohjen, meritën, dhe nderimin. Objekti ynë i studimit s’ka qene njeriu e as familja e tij, por suksesi.
Kështu progresin e kemi parë si qëllimin tone të fundëm dhe kemi ndërtuar njeriun anemik në vetmi, i mbështjellë prej premtimesh të cilat shpallin se një ditë ai do të mundet të ndërtojë thelbin e vetes.
Në kulturën tone çka mungon më shumë janë etërit dhe gurët e tyre kilometrik.

Prania e këtij autoriteti në vend që të shihet si ‘kult negativ’, në të vërtetë e vendos njeriun në një dimension të ri lirie. Sëbashku me një rithemelim të njeriut, kërkohet prania dhe modeli i etërve.

Ndaj, propozimi im është nisja e një udhëtimi shpirtëror, për të rithemeluar dhe ndërtuar njeriun që është në ju. Koha është tani!

“Por kujto Krijuesin tënd në ditët e rinisë sate, para se të vijnë ditët e këqija dhe të arrijnë vitet për të cilat ke për të thënë: “Nuk gjej asnjë kënaqësi në to”, Predikuesi 12:1


Akil Pano

Bamirësi apo Klering?

Në mjedisin e mbingarkuar shoqëror, prej politikave të mbrapshta të marrjes së votës, duke përdorur premtime të parealizueshme, akuza, linçime, deri në dhunë fizike, shohim të shpërfaqet si mjet i alternuar aty këtu dhe ajo çka jemi mësuar të shohim si bamirësi.

Përdorimi i Fjalës Bamirësi për fushatë elektorale, është një shtrembërim i madh që i bëhet vetë fjalës. bamirësi.

Me ba-mirë në këmbim të asgjëje mbrapsht, të asnjë shpërblimi, mbetje borxh apo detyrimi që duhet shlyhet një ditë; kjo është bamirësia.
Një dhuratë e cila nuk krijon varësi detyrimi, por të vjen në ndihmë si një bekim nga dora e padukshme e Dhuruesit të Madh, përmes një instrumenti tokësor, e që lidhet me universin shpirtëror që na mbështjell.
Sërish, Shqipja jonë e pasur na vjen në ndihmë;
Dhuratë, dha-uratë, me dhënë lutje dhe bekime, duke e parë bujarinë si një aktivitet shpirtëror burimi i së cilës është vetë Krijuesi.

Duke e njohur mjaft mirë natyrën njerëzore dhe elementin korruptiv që lidhet me dhuratat mes njerëzve, pushtetin që dhurata ka të krijojë një rregjim varësie nga marrësi tek dhënësi,
Jezusi i Nazaretit ofron këtë mësim të madh mbi çështjen që po shqyrtojmë:

“Mos e jepni lëmoshën tuaj para njerëzve, me qëllim që ata t’ju admirojnë; përndryshe nuk do të shpërbleheni te Ati juaj, që është në qiej. Kur do të japësh lëmoshë, pra, mos i bjer borisë para teje, ashtu siç bëjnë hipokritët në sinagoga dhe në rrugët, për të qenë të nderuar nga njerëzit; në të vërtetë ju them, se ata tashmë e kanë marrë shpërblimin e tyre. Madje kur jep lëmoshë, e majta jote të mos dijë ç’bën e djathta, që lëmosha jote të jepet fshehurazi; dhe Ati yt, që shikon në fshehtësi, do të ta shpërblejë haptas.”
Ungjilli i Mateut 6:1-4

Kujdes miq! Mos ngatërroni çka është e pastër në esencë, motiv dhe qëllime, me atë çka është ‘tjetëri’ një lloj tjetër në thelb. Bamirësia që ndahet në formën e ndihmës nga subjekte politike gjatë fushatës elektorale, NUK ËSHTË Bamirësi, por klering.

E Shtuna e gjatë e heshtjes.

Sot është dita në të cilën mendoj për vdekjen më shumë se ditën kur u ndava nga gjyshi, babai, mamaja e shumë njerëz të dashur.
Vdekja rrëmben prej nesh njerëzit më të çmuar, duke lënë pas përjetesa dhimbje dhe trishtimi, boshatisje, kufijsh, heshtje, frikë… Por sot, veç pritjes nuk përjetoj asgjë tjetër. Një pritje në ankthin të cilin përshkruhet mjeshtërisht prej Kierkegaardit.
Pres me gëzim ditën kur e Shtuna jonë e gjatë t’i lerë vendin takimit mahnitës në të Dielën e ringjalljes.
Pritje me durim për të dëgjuar borinë e kryeengjëllit ditën kur unë do të kërcej në krahët që mbajnë peshën e botës.
Sot, jetoj të Shtunën dhe pres…

Problemi ynë është se jetojmë të Shtunën, pa kuptimin e kufijve të orëve të saj. Kështu jo vetëm humbim magjinë e përmasave të së nesërmes, por zvogëlojmë kuptimin e qëllimit të ekzistencës sonë mbi të sotmen, vlerën dhe sfidat e saj.

Të flasësh për vdekjen, do të thotë të njohësh përmasat e jetës. Shumë prej nesh e shmangim subjektin, duke shpresuar që kështu do të shmangim ngjarjen. Paradoks të rriturish që mendojnë e sillen si fëmijë kur diçka i tremb.

Po e mbyll këtë meditim të shkurtër mbi vdekjen dhe heshtjen e së Shtunës pas kryqëzimit, duke cituar mendimin e puritanit Thomas Watson.

“Bota s’është veçse një hotel i Madh Në te cilin ne qëndrojmë një ose dy ditë dhe më pas largohemi. Çfarë marrëzie është të lidhim zemrën tek hoteli dhe të harrojmë shtëpinë.”

Vështrim nga lart

Zoti shikon nga qielli bijtë e njerëzve për të parë në se ndonjeri prej tyre ka arsye dhe kërkon Perëndinë.
Bibla (Psalmi 14:2)

Për këtë jam i sigurt, dikush është duke vështruar mbi të gjithë ne. Nuk është ‘syri i shqiponjës’ (eagle eye) e as ‘vëllai i madh’ (big brother).
Është Ati i Madh, Bërësi ynë dhe Arkitekti i universit. Ai vështron mbi të gjithë ne. Ai na njeh në çdo detaj.
Kur të gjithë kanë larguar vështrimin e tyre prej teje, sytë e Tij janë mbi ty. Kur ndodh që ndihesh poshtë, kujto vështrimin e Tij, sepse do të marrësh forcë e do të ngrihesh lart.
Kur mbaresa e arsyes ka prekur fundin dhe pyetjet s’marrin përgjigje, kujto vështrimin e Bërësit tënd. Ai ka ndalur mbi ty dhe të fton të gjesh arsyen duke kërkuar rrugën e kthimit. Sepse ka një rrugë më të lartë dhe kur të gjitha kthinat e poshtme janë pështjelluar. Është një vështrim prej lart, një vështrim përmbushës që të fton të nisësh udhëtimin më të bekuar, drejt vendit ku njeriu kërkon Bërësin e tij.

Kura për zhgënjimin

Nuk ka rëndësi sa poshtë aktualisht ndiheni, apo ndodheni; përshkak të njerëzve, rrethanave, fatit, apo vendimeve tuaja të gabuara…
Historia na tregon se kur jeta është e padrejtë, Zoti është në anën tuaj. Kapeni dorën e Tij ndërsa ju zgjatet për t’ju ndihmuar. Mos e matni dështimin në numrin e rrëzimeve, por matni suksesin në numrin e ngritjeve prej rrëzimit.

Kam mësuar se rruga për të ngjitur shkallën e suksesit ka pengesa pafund. Kur je i vogël në çka bën, njerëzit s’e kanë të vështirë të ndihmojnë. Ata thonë: “ta ndihmojë t’ia dali i shkreti!”
Kur ti rritesh, të njëjtët njerëz thonë: “u bë ky!”
Kur t’i rritesh më shumë… xhelozia e të njëjtëve njerëz që të ndihmuan në fillim kërkon të të çbëjë.
Ndaj miq, ka vetëm një mënyrë si të mos lejoni dekurajimin dhe zhgënjimin të ngurtësojë zemrën tuaj; vështroni tek Zoti, falni pavarësisht nga goditjet dhe mos hiqni dorë nga dashuria për njerëzit.

Kam mësuar se dhe njerëzit më të suksesshëm, ata më të fuqishmit të cilëve së jashtmi i shkëlqen armatura e bronxtë, së brendëshmi janë si një enë balte e thyer e cila ka nevojë të restaurohet dhe kurohet.
Ky është shpirti njerëzor i cili ka nevojë për restaurimin dhe shërimin që na e jep bujarisht Mjeshtri i Madh, Krijuesi i Universit.

Kthimi i një heroi

.Heronjtë nuk i përkasin botës tonë. Ata hyjnë në botë me një mision shpëtimi, dalin prej saj duke ndalur vrullin e jetës së botës, duke ndihmuar njerëzit të mendojnë, e mbase ëndërrojnë… Vepra e tyre krijon një çarje në kohë, momentumin ku njeriu nis të përjetojë atë që prej kohe ka ndalur; mendimin, endrrën.

Arjani është njeriu thjeshtësisht i zakonshëm, i njëjtë me ne, në përballje me të gjitha betejat tona jetësore, por pa mëdyshje; më i miri në llojin tonë.

Ai është etaloni i padukshem i ngritjes lart, bërjes së shoqërisë, shpresësjellesi, lakmusi i cili pa më të voglin dyshim ka lënë ngjyrën e tij në botën tonë ku egërsisht sundon uni, i cili ka lartesuar antivlerat ngjyrëzbehta e dekurajuese të këtij trualli, e që çdo minutë në vazhdim skalit me po të njëjtën baltë llojin tonë.

Një njeri, një burre, një mik për çdo qytetar të këtij vendi, përfaqesuesi i denjë i llojit tonë, i cili na shtyn lehtë të gjithëve të mendojmë arsyet përse ekzistojmë.
Pa pritur, krejt befas, ky njeri na bën te gjithëve një dhuratë e cila kalon përmasat e një gjesti bujar, madje kapërcen kufijtë e shpetimit të disa jetëve njerëzore.
Ai na prezanton me sakrificën sublime e cila zgjon nga skutat e shpirtit të mpakur, virtytin e mirënjohjes dhe përuljen, shpresën se në orën tënde më të vështirë dikush do të ndodhet per t’u gjendur pranë, e të jetë mik.
Një vepër e cila depërton në thellesitë e shpirtit njerëzor dhe ia arrin të ndezë dritën e së mirës.
Një i huaj i cili bëhet i afërmi yne, një samaritan i kohëve moderne ku shumëkush e ka më të lehtë të jetë vetja duke bërë indiferentin.

Familja e Arjanit, i cili tashmë ka hyrë në historinë e Shqipërisë si i afërmi i çdo Shqiptari, sot vuan dhe derdh lotë të nxehtë dhimbje. Një dhimbje e padrejtë që tejshpon shpirtin, mbase e shoqëruar me dilemën e natyrshme njerëzore; ‘nëse mund të ishte ndryshe!’ Askush dhe asgjë nuk mund të zëvendesojë në gjirin e tyre birin, vëllain, bashkëshortin, babain. Mbase koha…kur shumë kohë të ketë kaluar?

Në fakt koha duhet të ndalet mbi monumentin e heroit, që kësisoj ne të mendojmë! Heroi ynë, përmes një akti sublim dashurie, ka rindezur zjarrin i cili shkrin akujt e indiferentizmit dhe na fton të besojmë tek e mira, virtyti, ideali…

Ai hyri në botë si njeriu i zakonshëm dhe doli befas si njeriu i mrekullisë, që na ndal të mendojmë, e ëndërrojmë.

Një Samaritan i cili jep jeten për të afërmit e tij që ndodhen në nevojë të dëshperueshme per shpëtim, është mesazhi dhe modeli I munguar në shoqerineë Shqiptare.
Heroi ynë, natyrisht kishte mundësinë të stepej dhe të mos hidhej në aksionin e tij shpëtues, nëse vetes do t’i kishte drejtuar pyetjen:
“Cfarë do të më ndodhë nëse do të ndalem të shpëtojë këta njerëz?
Në fakt veprimi i tij na ballafaqon me pyetjen të cilën ky burrë do të ketë menduar në fragmentin e një sekonde:
“Cfarë do të ndodhë me miqtë e mi, nëse unë nuk ndalem për t’i ndihmuar? “
Përmasat e vërteta të një njeriu nuk zbulohen kur ai ndodhet në momentet e rehatisë, por në mes të vështirësisë dhe kundërshtive. Mes zjarrit të kundërshtive të jetës, farkëtohen heronjtë, të cilët na vizitojnë vetëm pak kohë. Në largimim e tyre të beftë, mungesa është e pazëvendësueshme, por kështu është dhe prania e përmasave të veprës që shndërrohet në një monument që flet e frymëzon.

Fëmijët në fushata elektorale, mjete që realizojnë ëndrrën e pushtetit.

A keni dëgjuar ndonjë forcë politike që në premtimet gjatë fushatave elektorale ndër vite, të ketë shpalosur premtime që synojnë të përmirësojnë cilësinë e jetës së fëmijëve dhe të zbukurojnë botën e tyre?
A keni dëgjuar ndonjë politikan që mes premtimeve gjatë fushatës, të premtojë se forca e tij politike do të ndërtojë:
Parqe, kënde lojrash, teatër kukullash, apo një cirk për qytetin? Po fusha sportive ku të vrapojnë e ndjejnë aromën e barit, pasi fëmijët kështu mund të rriten me dashurinë jo vetëm për ta parë sportin nga ekrani, por për të qenë vetë protagonistë?Po shtëpi kulture, ku mësohet si luhet në instrumenta muzikore, si pikturohet, si luhet shah, si analizohet një libër, apo shkruhet një tregim? Nuk po flas për biznese private që ofrojnë këto shërbime, por për një platforme publike falas, mbështetur nga fondi i taksave, e cila do të ishte në shërbim të fëmijëve tanë, pa dallim nga statusi social dhe ekonomik i familjeve të tyre.
Mbase disa prej jush që po lexoni tani, me të drejtë ndjeni habi. Dhe unë jam i çuditur, si vallë në këto tridhjetë vjet, asgjë sa më lart nuk e realizuam për fëmijët tanë, por çmendurisht bëmë të kundërtën?
Ato parqe, kënde lojrash, fusha sportive, shtëpi kulture dhe teatër, që i trashëguam nga puna e prindërve tanë, i privatizuam e më pas i kthyem në tregje dhe pallate të larta?

Ndërkohë, çfarë bëmë me fëmijët? I harruam në rruciat e ngushta mes pallatesh pallateve që ndërtuam. I lamë të mbuluar me tym makinash dhe pluhur inertesh në kantierin e madh që na rrethon. Fëmijëve u dhamë në duar një telefon me prekje, duke nënkuptuar se tani kohët kanë ndryshuar. Lojën, argëtimin, botën, e gjejnë brenda një telefoni sa dora. Kështu u grabitëm lirinë të vrapojnë duke prekur botën e vërtetë sikundër është, me aromat dhe të papriturat e saj dhe ia zëvendësuam me ekranin e një bote që është projektuar vetëm të shesë e prangosë çdo ditë robër të rinj.

Por, sikur e gjithë kjo dramë të mos ishte mjaft,
në heshtje i kemi dhënë konsensus politikanëve të përdorin fëmijët gjatë fushatave elektorale.
Fëmijë të trafikuar në botën e politikës me qëllim përmirësimin e imazhit të liderit.
Jo pa qëllim përdora një fjalë të rëndë, trafikimin, pasi nëse në temën e prostitucionit kemi hasur vështirësi mbi dilemën nëse për prostitutën rrugëtimi i saj është zgjedhje vullneti, apo vjen si rrjedhojë e rrethanave shtrënguese dhe pamundësive për të zgjedhur ndryshe,
për fëmijët imazhet e të cilëve përdoren në fushata elektorale, pa mëdyshje biem dakord që nuk është zgjedhja e tyre, por e prindërve, rrethanave, mjerimit, e natyrisht dëshira e politikanëve.

Njëlloj si tek punonjësja e seksit, e cila minimizon vlerën e vetes nga qenie me integritet moral në një aksesor-send-objekt që e vendos veten në vitrinë në këmbim të parave, apo favoreve;
Fëmijët përdoren si grimca pudre, për të mbuluar e maskuar dobësitë, e njerëzve që i përdorin.
Kujtoj se përgjatë dekadave në shoqërinë komumiste, fëmijët zinin vend të rëndësishëm në fotot periodike me diktatorin.
Fëmijët sikundër mbanin veshur rrobat më të mira, porositeshin të, buzëqeshnin, shkëlqenin, e rrezatonin një pamje lumturie. Magjia e pranisë së fëmijëve kulmonte me recitimin e poezive për partinë dhe diktatorin që shoqëroheshin me duartrokitje të zjarrta.
Në Shqipërinë e vitit 2021 ende s’i kemi parë fëmijët të recitojnë poezi për udhëheqësit politikë, por ata nuk kanë munguar në fotot e tyre.

Pse një vëmendje kaq e veçantë nga ana e politikanëve për praninë e fëmijëve në foto që më pas publikohen në median sociale dhe kronika televizive?

Përgjigja nuk është e komplikuar. Ekziston një damkë papastërtie të cilën konsesusi shoqëror ka vendosur mbi politikën dhe politikanët. Kjo njollë amoraliteti kërkon të shpengohet prej përfshirjes në politikë të personave me integritet moral dhe shoqëror. Përgjatë tre dekadave të fundit, jo pak njerëz me integritet u përfshinë në politikë. Aktualisht, ka burra dhe gra me integritet të përfshirë në politikë në Shqipëri. Por ka më shumë njerëz me integritet jashtë politikës se sa brenda. Këta, nuk përfshihen në politikë sepse nuk besojnë që prania e tyre do të sjellë një ndryshim real në politikëbërje, ose nuk përfshihen sepse kanë frikë se diku gjatë përfshirjes së tyre në politikë, do të humbasin integritetin e tyre. Si rrjedhojë kërkesa për pastrim nga njolla e të pamoralshmes në politikë, do të mbetet gjithnjë e kohës. Kjo është arsyeja e parë, pse kërkohet që fëmijët të jenë të pranishëm në foto dhe kronika me politikanët. E mira dhe e bukura që personifikon fëmijët, ëndrra dhe shpresa që gjendet në ta, dëlirësia e tyre, qoftë dhe për një moment do të eklipsonte papastërtinë që lidhet me politikën.
Por ekziston dhe diçka tjetër, disi më e thellë sa kemi thenë deri tani mbi subjektin kur liderat politikë përdorin fëmijët si restaurues të imazhit të tyre.
Kur djali ynë ishte i vogël, e shprehte dashurinë e tij për të ëmën me copëza të vogla vargjesh në prozë, vizatime dhe lule. Kur ktheheshim nga udhëtimet në të cilat ai mungonte, menjëherë pas përqafimeve kishim kohën ku djali ynë (në këtë kohë 5-6 vjeç) shpaloste krijimet e tij te dashurisë. Këto ishin momente të papërsëritshme në intimitetin dhe dashurinë brenda familjes. Kur fëmijët i recitojnë poezi, dhurojnë lule e përqafime liderave politikë, komunikojnë me ta të njëjtin manifest dashurie që ndodh në gjirin intim të familjes. Kështu politikani arrin të hyjë jo vetëm në ‘oborrin e jashtëm’ apo ‘korridoret’ e shtëpive, por ai ia ka dalë të hyjë në vendin më të thellë dhe marrëdhënien më intime, duke marrë rrolin e babait dhe të nënës, më së paku në shtresat e pavetëdijes sonë individuale dhe shoqërore.

Përmes këtij çelësi efikas (fëmijëve), udhëheqësit politikë, hyjnë brenda intimitetit të mijëra familjeve duke përdorur fuqinë e imazhit.

Politikanët nuk janë në kërkim të frutit nga Pema e Njohjes që tundoi Evën, e as frutit nga Pema e Jetës. Si çdo njeri pas rënies fillestare, ata e zotërojnë frutin nga Pema e Njohjes, njohin mjetet dhe çdo mënyrë për të ngjitur shkallët e pushtetit. Por frutin e Pemës së Jetës, as që e mendojnë, pasi tek kjo ‘Pemë’ njeriu mund të vijë vetëm me një zemër të penduar.

Fatkeqësisht një pjesë e tyre e shohin pushtetin si qëllimin final të ekzistencës së tyre dhe fëmijët e këtij vendi si një mjet që realizon ëndrrën e madhe të pushtetit.

Fëmijët e kanë vendin në shtëpi pranë familjarëve, në shkollë pranë dijes; në fusha sporti dhe ambjente rekreacioni… prindër, mos e ndotni botën e tyre të bukur në fushatat elektorale. Fëmijët e këtij brezi meritojnë shumë më tepër nga ç’u kemi dhënë deri tani të gjithë ne. Ndaj, nëse e kemi të vështirë t’u japim çfarë kam listuar mê lart, të kujdesemi mos t’u rrëmbejmë fëmijërinë.

Zot, ndihmona të ndërtojmë një botë më të mirë për fëmijët tanë, pasi kjo është prova për ekzistencën tonë, ky është testi ynë.

Paqja e Ringjalljes

Nisa të mendoj që herët në mëngjesin e kësaj Pashke e cila na gjen brenda kufijve të pandemisë. Është hera e dytë në kufirin e dy viteve të fundit që esenca e ngjarjes së Pashkës; ‘Kalimi matanë’ është sinteza e ëndrrës së teistit dhe ateistit. Çdokush në këtë kohë pandemie mbetet kërkues i dritës në fund të tunelit dhe ëndërrimtar i kapërcimit të këtij honi të madh pafuqie njerëzore. Dhe sa kohë do të vijojmë kështu? Impakti i kufijve që na rrethojnë ka prekur jo vetëm jashtësinë tonë, por dhe botën e shpirtit, ëndrrën.

Mendoj që kështu do të këtë qenë për ndjekësit e Jezusit, pas kryqëzimit.

Të Dielën e Ringjlalljes dishepujt qëndronin mbyllur brenda ‘shtëpisë së frikërave të tyre.’ Lajmim se Jezusi ishte ringjallur, e morën herët në mëngjes nga gratë që kishin shkuar tek varri. Disa prej tyre menjëherë vrapuan drejt varrit bosh, por më pas u kthyen brenda në të njëjtën shtëpi, pasi u siguruan të mbyllnin plotësisht dyert dhe dritaret. Kështu kaluan disa orë brenda, në errësirë, derisa në mbrëmje, Krishti i ringjallur vjen t’i takojë.

Në ndryshim nga dishepujt, disa prej nesh i përjetojmë më të gjata orët e agonise, në luginën ku stuhia zhvillohet. Orët e zhgënjimit, ankthit dhe depresionit, duket sikur nuk kanë fund. Këto janë orët ku njëlloj me dishepujt e frikesuar, ti je gjendur pa zgjidhje mes ngrehinës së dilemave, përballë çështjeve që të kanë munduar për një kohë të gjatë.

Por, e Diela e Ringjalljes kushtron lajmin më të mirë në botë.

Dashuria e mundi vdekjen dhe vjen të të takojë.

Krishti vjen! Asgjë nuk mund te pengoje nje Zot Sovran dhe te Gjithëpushtetshëm të vijë e takojë dishepujt e mpakur të Dielën e Ringjalljes.

As dyert e mbyllura! As frika! As dyshimi! As zhgënjimi! As dorëheqja nga ëndrrat! As vetëzolimi si rrjedhojë e ankthit paralizues!

Krishti vjen!

Mbase dikush sot, ndodhet në vetmi brenda mureve të fortifikuara të frikërave të tij; mbase dikush sot mes nesh ndodhet i rrëzuar nga mëkati, me një zemër të ftohur dhe besim jo aktiv; mbase dikush mes nesh ndodhet i rrethuar nga stuhitë e jetës, pafuqi, boshatisje, mungesë shprese, a duke përjetuar ankthin paralizues…

E Diela e Ringjalljes risjell sot të vërtetën e madhe të Ungjillit te Zotit tonë;

Krishti Vjen!

Nuk ka rëndësi sa të larta janë muret e zhgënjimit, sa të fuqishme portat e frikës, sa të ngatërruara rrënjët e mëkatit, sa të larta janë gjuhët e zjarrit në furrën ku ndodhesh, Krishti vjen!

Prania e Tij depërton muret e zhgënjimit të zemrës, Ai kalon përmes protave të fuqishme të frikës, Gjaku i Tij e fshin mëkatin sado kopleks qoftë , Ai hyn brenda në furrën prej zjarri dhe na mbështjell me mbrojtjen e tij!

Krishti vjen sot! “Ai është i njëjti, dje, sot dhe përjetë.”

Ai vjen, dhe mesazhi i parë që dëgjojmë sëbashku me dishepujt, është:

“Paqja me ju!”

“Paqen time e le me ju!” Dhe ndërsa u tregon duart dhe plaget e TIj dishepujve, u thotë:

“Une bëra çdo gjë që iu kisha treguar më parë se do të bëja dhe tani po ju le paqen.”

‘Paqja me Ju’ është mesazhi i parë i Pashkës.

Pasi Krishti ofroi veten mbi kryq, vdiq dhe u ringjall, i dhuron njeriut paqen me Perëndinë.

Së pari, llojin e paqes të panjohur më parë, që pas rënies në Eden. Pajtimim e njeriut mëkatar me një Zot të Shenjtë. Krishti po u shpall dishepujve se dekreti i madh i faljes së fajeve, tashmë është nënshkruar me gjakun e tij.

Me urimin e paqes, Krishti po u zbulon dishepujve se Ai ka shpallur fillimin e vitit jubilar të faljes së borxheve, pikënisjen e një stine të re të hirit të Zotit, ku të gjithë ftohen të marrim dekretin e faljes duke besuar në veprën dhe personin e tij.

Urimi i Paqes, na kujton që Krishti na jep paqen në mes të kësaj bote të trazuar. Paqen që s’mund t’u a rrëmbejnë njerëzit, shqetësimi e as dallgët e vështirësive të jetës. Krishti dhuron paqen që nuk zgjat për një kohë, por përjetë.

Paqja që Jezusi jep, është e vetmja paqe që zgjat. Kjo është paqja e Mbretërisë që nuk ka të sosur. Kjo është paqja e cila vjen si dhuratë me shpëtimin e shpirtit dhe faljen e mëkatit, kjo është paqja e cila duhet të karakterizojë jetën dhe familjen e besimtarit.

Më vonë Shën Pali, cilëson paqen si një prej tre shtyllave të Mbretërisë së Zotit, kur thotë:

“Mbretëria e Perëndisë është, gëzim, paqe dhe drejtësi në Frymën e Shenjtë.”

Jezusi na le në administrim atë që e kjo botë nuk e ka. Në mes të rrëmujës, luftës, pasigurisë dhe frikës që çdokush ka në këtë botë, besimtari ka paqe.

Kjo paqe vjen si rezultat i sigurisë së shpëtimit, e cila qëndron mbi faktet e pa kundërshtieshme të ringjalljes së Jezusit. Me këtë siguri shpëtimi e cila është një ruajtëse e paqes, Zoti na dërgon në këtë botë të jemi Ambasadorët e Tij!!!

Çdo vajzë është një princeshë dhe çdo do djalë, një burrë fisnik.

Ne pjesen e pare te ketij shenimi te gjate mbi Per-puthen, kam ndare me ju qellimin thelbesor te pranise time ne emisionin e shume perfolur. Disa njerez kane komentuar se une me pranine time ne program, kam legjitimuar standartet morale te personazheve dhe sipas tyre modelin denigrues te ketij programi ne shoqeri.

Te dashur miq! Prania ime ne Per-puthen nuk legjitimon e as de-legjitimon programin. Nese dikush mendon se prania ime e ka legjitimuar programin, eshte njelloj sikur te themi se njerezit qe perdorin autobusin e linjes, me pranine e tyre ne autobus legjitimojne problemet qe ka mjeti dhe kompania e transportit. Autobusi dhe kompania qe ofron sherbimin e transportit, mund te kene nje mije e nje probleme me sherbimin, ne raport me udhetaret. Megjithekete, udhetari nuk mendon gjate nese prania e tij legjitimon problemet e sherbimit, per aq kohe sa e perdor kete mjet.

Ne rastin tim, une kam perdorur ‘mjetin’ i cili ka jo pak probleme, qe te percjell nje mesazh per te rinjte dhe te rejat e vendit tim. 

Mesazhi eshte nje dhe i pandryshueshem; Zoti eshte Dashuri dhe Ai i do te rinjte dhe te rejat e ketij brezi. “Shko e i thuaj se I dua,” ishin fjalet qe me kumbonin ne mendje e zemer.

Nuk kam shkuar ne program te gjykoj standartet morale te askujt e as te ndez zjarrin e gjykimit te ferrit, mbi kerkend. Kam shkuar i bindur se mesazhi qe do tepercjell, eshte nje mesazh dashurie. Nje dashuri e pacenueshme ne permbajtje dhe forme. Dashuri qe e ka burimin tek Zoti. Kjo eshte kerkesa e lashte Biblike:

“Shumë të dashur, le ta duam njeri tjetrin, sepse dashuria është nga Perëndia dhe kushdo që do, ka lindur nga Perëndia dhe e njeh Perëndinë. Ai që nuk ka dashuri nuk e ka njohur Perëndinë, sepse Perëndia është dashuri.” 1Gjoni 4:7-8

Me lejoni t’ju falenderoj miq, per te gjitha komentet tuaja pozitive e miredashese, inkurajuese dhe vleresuese mbi pranine time ne Per-puthen. Ju jam mirenjohes! Me vjen vertete keq, qe prania ime ne Per-puthen ka zhgenjyer disa njerez, te cilet kryesisht mendojne se me pranine time ne kete program i kam dhene legjitimitet programit, e nje pjese mendon qe nuk kam percjelle mesazhin e duhur. Problemi eshte se do t’ju zhgenjej serish, pasi parimet dhe qendrimet e mia mund te jene ndryshe nga tuajat. Keshtu qe ju mbeten dy rruge qe mund te ndiqni. E para eshte, te mos me ndiqni me ne rrjetet sociale e ne media, mbase keshtu do te ruani veten tuaj nga zhgenjimi. E dyta eshte, te luteni per mua, e sebashku te vijojme rrugetimin tone per te ndertuar njeriun. Ju premtoj qe pavaresisht rruges qe do te ndiqni, une do t’ju dua njelloj.

Tani, te flasim pak per mesazhin. Ky eshte mesazhi I pare qe ndava me vajzat dhe djemte e ketij brezi ne Per-puthen.- Cdo vajze eshte nje princeshe dhe cdo djale, nje burre fisnik.

Jo shume vajza dhe djem ne kulturen tone kane pasur fatin te rriten ne nje familje ku prinderit jane siguruar te ndertojne ne jeten e tyre, qe ne vogeli nje themel te qendrueshem identitar. Kjo nuk ka ndodhur sepse prinderit i kane urryer femijet e tyre, por pershkak tenje shumesie problematikash qe jeta sjell. Jo pak femije jane rritur nga prinder te pavemendshem, prinder te munguar, e mbase prinder abuziv.

Perpara disa vitesh kur vajza ime ishte ende ne gjimnaz i shkruajta nje reflektim timin per marredhenien ate-bije, te cilen me vone kur ndodhi qe te dy ishim te ftuar ne nje program televiziv, e lexova perpara kamerave ne menyre qe te inkurajoja baballaret te ndertonin nje marredhenie te afert e te qendrueshme me bijat e tyre. Reagimi i cili u reflektua ne posten time elektronike ishte i paimagjinueshem. Vajza, dhe gra te moshave te ndryshme shprehnin nevojen e madhe te shkaktuar prej mungeses se marredhenies, vleresimit dhe dashurise nga baballaret e tyre. Disa prej tyre me tregonin qe ndersa shihnin programin, kishin derdhur lot dhe tregonin qe kurre nuk kishin pasur nje marredhenie teafert me babain, e kjo i kishte munduar shume ne jete.

Kur i pashe vajzat tek Per-puthen, kisha para syve vajzen time dhe ndersa kujtoja kete histori, mendova bijat dhe bijte e Shqiperise.

Mbase nje pjese e tyre, nuk kane degjuar babain apo nenen, t’u kene thene ndonjehere:

“Ti je nje princeshe,” e djalit: “Ti do te behesh nje burre fisnik.” Nje pjese e mire e femijeve rriten nen trysnine e teknikave shtrenguese, duke iu mohuar vleresimi i duhur nga prinderit, mesuesit dhe shoqeria ne teresi. Jam i sigurte se nje pjese e femijeve ne shoqerine tone, rriten te padashur, te pambeshtetur dhe te paorientuar ne jete. Ketu nis te kultivohet problemi tek shume vajza dhe djem, qe ne femijerine e tyre te hershme e vijim.

Nese vajzat dhe djemte tane do te rriteshin duke degjuar keto te verteta, atehere ne jeten e tyre do te ekzistonte nje themel identitar mbi te cilin do te ndertohej njeriu emocionalisht i qendrueshem, i cili e vlereson mjaftueshem veten te mos beje ne jete zgjedhje degraduese. Do te ndertohej njeriu i sigurte mjaftueshem ne vete, te trajtoje te tjeret me dashuri dhe dinjitet. 

Te rinjte e brezit te sotem, jane femijet e njezet, apo tridhjete viteve me pare. Keni degjuar t’ju flitet per tranzicionin e veshtire Shqiptareve ne dimensionin social-ekonomik, levizjet e medha emigratore, por nuk ju ka folur kush deri tani per “femijet e tranzicionit.”

Te rinjte e ketij brezi jane femijet e tranzicionit traumatik Shqiptar. Jane vajzat dhe djemte e rritur permes shume perpjekjesh dhe mungesash. “Cdo vajze eshte nje princeshe,” natyrisht qe kjo nuk mjafton. Cdo vajze duhet te mendoje, flase, e sillet sin je princeshe. Si kunder, cdo djale, duhet te ndihmohet e punoje qe neser te jete nje burre fisnik.

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑