Pse Dhimbja Është Bërë e Zakonshme!?

Jetojmë në vendin ku dhimbja e krijuar prej tragjedisë së humbjes së jetëve të pafaj, është bërë diçka e zakonshme.
Problemi është se këtu tek ne, tragjedia përngjet me zhurmën e një treni që s’dëgjohet më prej banorëve, shtëpitë e të cilëve ndodhen pranë shinave ku trenat kalojnë disa herë në ditë. Kështu, zhurmën s’e dëgjojmë, e dhimbjen s’e ndjejmë.

Dhimbja ka humbur fuqinë përshkak të zakonshmërisë, pafuqisë, apatisë dhe indiferentizmit. Korrupsioni gërryen si gangrenë. Dështimet serviren sikur te ishin fruta nga Edeni në pjatën e argjendtë të arritjeve. Vizioni për të nesërmen është errësuar nga mesnata e gjatë e frikës nga pushteti. Pushteti i cili përdor frikën si instrument efikas sundimi; retorikën e suksesit si mohim për dështimet; relativizimin e së keqes duke e kthyer në normë dhe kostumin e arrogancës si mjet mosllogaridhënie, herët a vonë do të bie si rrjedhojë e erozionit bashkëjetues.

Jemi deshmitarë të rasteve të përsëritura të dhunës në familje, dhunës në rrugë me pasojë vdekjen, dhunës së shkeljes së ligjit me pasojë aksidentet e shpeshta rrugore, dhunës në plazhet e pushtuara prej administratorëve privatë, dhunës së shkelësve e dhunës së patronëve të tyre, në tokë e në det.

Ngjarja tragjike e ndodhur dje në brigjet e Jonit, rizbulon dhe një herë plagët që na mbulojnë e prej kohe s’i ndjejmë. Shëmtinë e një shoqërie që i ka dhënë konsensus shtetit të përdorë të ‘fortët’ si paterica ku mbështetet, sepse përshkak të korrupsionit dhe pandëshkueshmërisë, kolonat e ligjshmërisë i ka të dobëta sa s’e mbajnë në këmbë.
Në këtë habitat, në mungesë të sundimit të shtetit ligjor ku njeriu ndodhet në gjendjen semi-natyrore lind natyrshëm tragjedia.

Sot përcjellim ngushëllimet dhe lutjet tona për familjen Avdia.
Një copëz qielli dhe paqe në mes dhimbjes që fjalët refuzojnë ta përshkruajnë.

Shpresë për çdo zemër të thyer në mesnatën e gjatë

Dy Fjalë Mbi Faljen

Falje, nuk do të thotë të harrosh e as injorosh faktin që dikush të ka fyer apo lënduar. Falja është kapaciteti për të thënë ‘unë nuk e lejoj këtë gjë të hyjë në mesin tonë ‘ ndërsa ti përjeton lëndimin dhe dhimbjen.

Për këtë arsye falja qëndron në themel të jetës dhe shoqërisë njerëzore. Marrëdhëniet e prishura nuk mund të restaurohen pa faljen aktive.
Gjithashtu transformimi njerëzor në marrëdhenie me Zotin duhet të ketë si pikënisje faljen e mëkateve.

Një shpirt që ka përjetuar faljen, do të falë. ‘Atij që i është falur shumë, do shumë.’
Mësimi i madh mbi faljen në lutjen e shenjtë, e vendos njeriun përpara përgjegjësisë së llogaridhënies ndaj Zotit. Le të kujtojmë sot mësimin e Jezusit, ndërsa i mëson ndjekësit t’i luten Atit Qiellor me fjalët:

“Fali fajet tona, sikurse ne u a falim fajet fajtorëve tanë.”

Falja qiellore e cila derdhet në enën e një shpirti njerëzor, natyrshëm duhet te derdhet sërish, këtë herë prej kësaj ene dhe kështu balsami i faljes do te nis të shërojë marrëdhëniet e thyera, martesat, familjet dhe shoqërinë.

Ndaj nëse shpirti juaj ka përjetuar prekjen e faljes qiellore, mos kini frikë të nisni nga vetja.

Ena juaj është krijuar të derdhë virtytin e jetës së re. Derdhuni pa pasur frikë se do të humbni. Në fakt është e kundërta! Kështu do të keni shance të fitoni, të ngadhënjeni, bekoni, shëroni dhe jetoni në paqe me Zotin dhe njerëzit.
Akil Pano

Anarkisti, njeriu i besimit dhe shteti.

Kur një anarkist është i varfër ai i thyen ligjet; kur është i pasur i bën ligjet. Në asnjë rast ai nuk ëndërron t’u bindet atyre. Ky është rasti I cili na prezanton me pamjaftueshmërinë e ligjit për të ndërtuar shtetin e së drejtës. Ne na mungon njeriu i cili përtej ligjit, i druhet një autoriteti më të lartë. Zotit. Njeriu i besimit gjithnjë do të zbatojë ligjin (i cili nuk kontradikton ligjet e Zotit) sepse ai e di që kështu i ka shërbyer Zotit dhe njerëzve. Njeriu i besimit s’mund të jetë anarkist, pasi në thelb ai beson në një mbretëri të përsosur ku sundon ligji dhe dashuria. Nëse njeriu i besimit jeton në një vend ku mbretëron kaosi, vjedhja dhe padrejtësitë, ai ndjen një tension të vazhdueshëm dhe merr përgjegjësi përpara Zotit dhe njerëzve që të punojë e të sjellë mbretërinë e rregullit, të paqes dhe drejtësisë, në botën ku ai jeton. Fundja ky është testi i tij i besimit. Të manifestojë në botën e tij një copëz nga realiteti i mbretërisë së përsosur të Zotit.

E Drejta e Abortit Si Keqkuptim Lirie!

Të flasësh për vrasjen nuk është ndërmarrje e lehtë. Diskutimi bëhet më i vështirë kur vrasja nuk shihet vrasje, sepse përpjekjet për ta maskuar nën petkun e lirisë dhe të drejtës së zgjedhjes e legjitimon.

Kjo është historia e abortit.

Bota është e ndarë në dy grupe. Tek të dyja njerëzit luftojnë të ruajnë lirinë. Dallimi është ky:

Njëri grup përpiqet të ruajë lirinë për të vrarë përmes abortit. Grupi tjetër përpiqet të ruajë lirinë për të mbrojtur jetën që në embrion të saj. Unë natyrshëm bëj pjesë tek i dyti.

Liritë e mëdha nisin me të drejtën e jetës. Kjo është çka të gjithë duhet të mbrojmë, duke nisur me foshnjet që s’mund të mbrojnë të drejtën e tyre të jetës, pasi ndodhen në fazën e hershme të zhvillimit të tyre. Një embrion në të cilin gëlon jeta, çdo sekondë transformohet për t’u bërë gati të mbërrijë përmes lindjes në familjen e tij. Kjo është historia ime, e të gjithëve ne. Historia e patjetërsueshme e udhëtimit tonë në të cilin vazhdueshëm i nënshtrohemi procesit të rritjes, zhvillimit, ndryshimeve të pashmangshme. Nëse për njeriun i cili ndodhet në faza të hershme të zhvillimit të tij disa thonë se s’është njeri, Çfarë mund të themi për njeriun i cili është në moshën e tretë dhe ndodhet në fazat e fundit te udhëtimit të tij në këtë botë?

Perceptimi funksionalist i jetës na tregon që njeriu ka vlerë për aq sa ai mund të kontribuojë dhe shoqëria mund të përfitojë prej tij. Historia na kujton që ne antikitet kanë ekzistuar shoqëri të cilat vlerën e njeriut e perceptonin mbi idetë funksionaliste. Kështu, në shoqëri të caktuara mungonte dituria, përshkak se i vrisnin prindërit dhe gjyshërit e tyre. Arsyeja e vrasjeve ishte, fakti që i shihnin prindërit e tyre si një e keqe e cila lidhen me padobinë e tyre për familjen dhe shoqërinë. ‘Njeriu i padobishëm’ një barrë e cila duhet hequr.

Në një nga debatet televizive mbi temën e abortit, ku isha i ftuar, pikërisht kjo ishte çka dëgjova prej një zonje që mbronte lirinë e grave për të abortuar. Deklarata e saj ishte tronditëse.

“Fëmijët janë dhimbje dhe vuajtje e madhe, nëse lindin të rrethuar nga kushte të papërshtatshme. Për këtë arsye do të ishte më mirë të mos kishin lindur dhe për këtë duhet lejuar aborti.”

Në këtë këndvështrim, fëmijët shihen si një barrë, vuajtje, dhimbje dhe mundim në vend që të shihen si bekim dhe privilegj i madh i jetës.

Kjo teori të cilën në postmodernizëm e gjejmë të furnizojë idenë dhe arsyet për abortin, euthanazinë, mungesën e lindshmërisë, eugjenizmin, më e pakta është dehumanizuese.

Përmes abortit njeriu, merr në dorën e tij autoritetin e përcaktimit se kush duhet të jetojë e kush jo. E nëse tani këtë e bëjmë me bebet, nuk do të përbënte habi që herët a vonë ta bënim me të rriturit mes nesh. Thjesht, çështje kohe. Aktualisht jemi duke e bërë me bebet, njeriun e pambrojtur të cilit përmes abortit, i kemi rrëmbyer padrejtësisht, të drejtën natyrore e të shenjtë të jetës.

Paradoksi ynë është se përjetojmë dhimbjen kur përballemi me dramën e vrasjes së vajzave dhe nënave në shoqërinë tonë, por qëndrojmë indiferent kur përmes abortit vriten bebet, sepse këtë të fundit e kemi parë si manifest lirie.

Në thelb kemi njeriun i cili ka keqkuptuar idenë e madhe të lirisë. Por, liria përpara se të shihet si një e drejtë nierëzore, duhet parë si testi ynë i virtytit.

Jemi thirrur ta përdorim lirinë brenda kufijve të të qenurit njerëz. Nga kjo vetëdije le të mbrojnë jetën dhe kultivojnë vlerat më të mira.

“Ti nuk do të vrasësh!”

Urdherimi i pestë në religjonin Judeo-Kristian na fton të kujdesemi për mireqenien fizike, shpirterore, emocionale dhe sociale të vetes dhe të të tjereve. Për këtë arsye, ndalohen vrasja, vetevrasja, aborti, euthanasia, dhe veprimet që kërcënojnë jetën. Ne jemi thirrur të mbrojmë jetën duke punuar të krijojmë kulturën e jetës dhe të punojmë kundër kultures së vdekjes

Për babain!

Sot është Dita e babait. Por t’i s’e dije. Dhe unë e kisha harruar. Sot një mesazh në telefon ma kujtoi…

Fatkeqësisht si shumë gjera të rëndësishme e me vlerë të cilat s’i kujtojmë, e i lemë pasdore në kulturën tonë është babai. Për babain nuk ka një ditë mirënjohje, nderimi, kujtimi.

Sipas hulumtimeve të mia, në këtë botë baballarët jetojnë më pak se nënat. Mbase Kjo lidhet me llojin e punës që bëjnë, nivelin e stresit me të cilin përballen. Përpjekjet e vazhdueshme për t’ia dalë në perballje me boten dhe jeten. Betejën për të siguruar për familjen. Mbase lidhet me vetminë që i karakterizon. Prej natyre burrat nuk janë social sa gratë…

Jeta na kujton që babain nuk do ta kemi gjithnjë fizikisht pranë.

Çojini një lule në varrin e tij të harruar. Hap albumin e fotografive dhe zgjo një kujtim të mirë. Sot në drekë, ngri nje dolli në kujtim të tij, të siguroj që kjo do t’i pëlqente.

Nese babai juaj është gjalle; bëni për të një lutje, shkruajini një mesazh, merreni në telefon!
Nëse nuk dini çfarë t’i thoni: heshtni… thjesht degjojini zërin!!! Atëherë do ta dini ç’duhet thënē.

“Bab, më ka marr malli. Mora të dëgjoj zërin! Të të shpreh mirënjohjen! Të të them, jam krenar për ty.”

Sot, kujtoj babain tim. Ai jetoi pak në këtë botë. U perpoq, luftoi, na rriti. Por gjithçka kaloi shpejt. Koha ishte e pamjaftueshme për një bisedë burrash, për mirënjohjen e nderimin për të cilët flas.
Miq, përdoreni kohën sot.

Zoti bekoftë babain tuaj dhe baballarët në shoqërinë tonë🙏

“Do të nderosh atin tënd dhe nënën tënde, me qëllim që ditët e tua të jenë të gjata mbi tokën që Zoti, Perëndia yt, po të jep.”
Eksodi 20:12
Akil Pano

Shqetësimet e jetës

Mos lejoni shqetësimet e jetës t’ju ulin poshtë. Pavarësisht përmasave të vështirësive në jetë, Zoti ka fuqinë t’i mposhtë të gjitha dhe t’ju japë fitore. Shqetësimet dhe dallgët e larta të vështirësive s’janë asgjë veçse platforma më e përshtatshme ku ju mund të njihni realisht përmasat e fuqisë së Zotit, i Cili me një fjalë mund të qetësojë stuhinë në jetën tuaj.

Kur Zoti ju shtyn pranë kufirit të vështirësive, besojini Atij plotësisht, sepse vetëm dy gjëra mund të ndodhin;
Ose Ai do të mbajë kur të biesh, ose do të mësojë të fluturosh.

“Mos ki frikë, sepse unë të kam çliruar, të kam thirrur me emër; ti më përket mua. Kur do të kalosh përmes ujërave unë do të jem me ty, ose do të kalosh lumenjtë, nuk do të të mbytin; kur do të ecësh nëpër zjarr, nuk do të digjesh dhe flaka nuk do të të konsumojë. Isaia 43:1-2

Më shumë se disa grimca rëre…!?

Nëse njerëzit janë vetëm 1 kokërr rërë në gotën e orës të universit, a mund të ketë vërtet ndikim të madh ajo që bëjmë?

Një pyetje e cila na mundon prej shumë kohe… Rreth tremijë vite më parë psalmisti shpreh tensionin e vazhdueshëm që gjendet brenda njeriut i cili kërkon të njohë veten dhe arsyet e ekzistencës së tij! Ai shkruan:

“Kur mendoj qiejtë e tu, që janë vepër e gishtërinjve të tu, hënën dhe yjet që ti ke vendosur, çfarë është njeriu, që ta mbash mend, dhe biri i njeriut, që ta vizitosh?” Psalmi 8:3-4

Çfarë jemi!? Këtë po filloj të spjegoj nisur nga biseda me një mik virtual, i cili pasi kishte lexuar analizën time mbi disa problematika sociale që janë të dukshme ne shoqërinë tonë, më shkruan:
“Pastor, s’ju duket e tepert qe nje njeri i Zotit te perfshihet ne diskutime politike? Jepi “Cezarit” ate qe i takon, jane te percaktuara paraprakisht pushtetet.”

Vendosa t’i përgjigjem!

“Miku im, pershendetje! Aspak!!!

E tepërt dhe naive do të më dukej e kundërta. Kur njerëzit e Zotit flasin vetëm për qiellin atëherë ose Zoti i tyre është indiferent për jetën e përditëshme të njerëzve, ose njerëzit e Zotit nuk kanë arritur të bëjnë balancin në mesazhin e tyre ‘qiellor’ I cili duhet t’i flasë njerëzve të tokës.
Mesazhi im është politik, sepse Zoti e krijoi njeriun si qenie ‘politike’… është social, sepse Zoti e ka krijuar njeriun qenie sociale…dhe është shpirtëror sepse Zoti e krijoi njeriun qenie shpirtërore.
Mesazhi im nuk është partiak…por një analize në tre rrafshet: politik, social dhe shpirtëror, pasi njeriu është i tillë.
Unë mendoj që një prej arsyeve pse gjendemi në këtë ‘moçal’ është sepse njeriu i Zotit nuk ka kuptuar këtë që të shkruajta.”

Të dashur miq, ekziston një diatokomi e skajshme në Shqipëri, mes asaj që e njohim si shpirtërore dhe materiales. Mes fushëveprimit të religjonit dhe ndikimit të tij në njërin kah dhe spektrit të veprimit të shtetit dhe institucioneve në kahun tjetër.
Mendimi laik është keqinterpretuar deri në masën e absolutes, pasi nuk e ka ndihmuar njeriun post-komunist të kuptojë që njeriu është i krijuar sipas modelit trinitarian.
Pra njeriu është materie, mendje dhe shpirt. Si rrjedhojë, njeriu është qenie biologjike, socio-politike dhe shpirtërore.
Qenie biologjike, sepse ai jeton në rrafshin e prekshëm të planetit. Ai merr frymë, ushqehet, rritet, riprodhohet dhe më pas vdes. Por njeriu është shumë më tepër se një grumbull grimcash të padukshme protonesh dhe neutronesh të cilat kanë vendosur të qëndrojnë sëbashku. Njeriu qëndron më lartë se qeniet me inteligjencë të ulët. Materia, e vetme nuk mund të spjegojë dot kompleksitetin e qenies njerëzore.
Njeriu është qenie socio-politike. Qenie politike, sepse duhet të projektojë dhe duhet të marrë vendime që presupozojnë përmirësimin e jetës së tij. Njeriu ëndërron të jetojë më mirë, të jetojë i sigurtë dhe në paqe sociale. Ndërton institucione që të realizojë këtë objektiv që lidhet me projeksionin e tij si qenie politike.
Qenie sociale , sepse njeriu nuk mund të jetojë i vetëm. Ai ëndërron të ketë familje, kujdeset dhe siguron për familjen e tij. Ndërton bashkësi rreth vetes, sepse kërkon ndërveprim me qenie të tjera të të njëjtit lloj. Por, njeriu mbi të gjitha, është qenie shpirtërore. Qenie shpirtërore, sepse përpara se të jetë një trup, njeriu është shpirt i përjetshëm, i cili jeton brenda shtëpisë së tij tokësore, trupit fizik.

Dimensioni i tij shpirtëror e veçon njeriun nga çdo gjë që është materie dhe çdo specie tjetër. Ky dimesion e bën njeriun të dëshirojë pavdeksinë dhe të shohë jetën si një udhëtim i cili nuk përfundon me tokën. Njeriu si qenie shpirtërore aspiron të hulumtojë thellësinë e këtij dimensioni. Ai pa rreshtur kërkon të eksplorojë të panjohurat e ekzistencës së tij. Vetëm kjo pamje e plotë për njeriun na mundëson të kemi përqasjen e duhur për jetën, e cila gjithashtu është e ndërtuar mbi të njëjtin parim trinitarian. Jeta, në rrafshin biologjik, atë socio-politikë dhe në rrafshin shpirtëror.
Ky është kendvështrimi holistik mbi njeriun dhe jetën. Këndvështrim i cili argumenton nevojën për transformimin pozitiv të jetës së njeriut dhe shoqërisë njerëzore në tre dimensionet që konfigurojnë atë që ne quajmë njeri.
Si rrjedhojë, çdo njeri, e veçanërisht njeriu i Zotit, duhet të përpiqet pa u lodhur të veprojë dhe investojë në transformimin holistik të njeriut dhe shoqërisë.
Ju uroj bekimin e Zotit!

Pse nuk mësojmë nga Hungaria!?

Pata fatin të isha i pranishëm në konferencën me temë: Zoti , Familja, Kombi, organizuar nga Qendra Për të Drejtat Themelore dhe Unioni Konservator i Amerikës e cila u shvillua në Budapest në Dt 19-20 Maj 2022.

Pavarësisht çfarë dëgjoj pothuaj përditë nga individë të ndryshëm në vendin tim mbi etiketimet që i bashkëngjisin qeverisjes së Kryeministrit Orban, Hungarezët që takova (dhe s’ishin pak) ishin të lumtur. Askush nuk largohej nga Hungaria. Familja mbështetej prej politikave sociale që këtu e as në Evropë as që imagjinohen.

Po publikoj disa elemente nga politikat sociale që Qeveria e Hungarisë i aplikon të mbështetje të familjes.

  • Çdo i ri deri në moshën 25 vjeç nuk tatohet për pagën që merr.
  • Çdo grua shtatzanë mbështetet financiarisht me 26.000 euro deri sa të lindi foshnjen e saj.
  • Kur një çift i martuar ndërton shtëpinë, shteti siguron kredi me 0% interes dhe ofron mundësi mbështetje financiare deri në 60% të vlerës totale të ndërtimit të shtëpisë.
  • Nëse një familje ka 4 fëmije përjashtohet përgjithmonë nga taksat.

Përmes këtyre politikave dhe shumë të tjera shteti Hungarez ka realizuar vendosjen e një kufiri për plakjen e popullsisë, pasi lindshmëria mbështetet. Të rinjtë inkurajohen të punojnë. Çiftet e martuara mbështeten të ndërtojnë jetën e tyre brenda vendit. Si rrjedhojë, Hungarezët as që e mendonin ikjen nga vendi i tyre.

Pyetja që i drejtova organizatorit të konferencës ishte: “Si ia bëni që siguroni këtë paketë financiare në mbështetje të familjes dhe çifteve të reja, Ndërkohë që ulni taksat? Sa është borxhi i shtetit!?”

Përgjigja ishte e thjeshtë: I nxisim njerëzit të punojnë. Kemi ulur korrupsionin. Borxhi i shtetit për vitin 2021 ishte 72%.

Menjëherë kërkova sa ishte borxhi ynë i shtetit dhe pashë që borxhi ynë është 87%.

Ndërkohë që Shqipëria vijon të shpopullohet dhe plakja e popullsisë po rritet me shpejtësi të frikshme si rrjedhojë e emigracionit të të rinjve; rënies së numrit të lindjeve dhe mungesës së politikave që mbështesin në mënyrë domethënëse familjen, kriza tashmë është transferuar në mungesën e theksuar të forcës punëtore, gjë që çon në hapjen e vendit për punonjës nga vendet si India, Bangladeshi, Filipinet etj. Çka në dy dekadat e ardhshme do të çbëjë homogjenitetin tonë kombëtar dhe miksimin e Shqiptarëve në masë me rraca të tjera brenda vendit të tyre…

Mendoj që duhet të mësojmë nga Hungaria dhe politikat e saj në mbështetjen e familjes, sa më parë. Çdo minutë që kalon pa bërë asgjë, është në dëm të interesit kombëtar të Shqiptarëve.
Akil Pano

Mendime mbi mësimet e hidhura të jetës…

Do të ketë njerëz në jetën tuaj të cilët do të shpallin hapur se ju duan, por kur të mos ju duheni më, s’do ta kenë aspak të vështirë t’ju braktisin. Këto janë mësimet e hidhura të jetës…

Katër mendime:

  • Ruajeni zemrën nga zhgënjimi absolut e i përgjithshëm ndaj njerëzve, pasi jo të gjithë njerëzit janë njësoj.
  • Pasi të ketë kaluar pak kohë, do të kuptoni që disa njerëz janë të ngjashëm me retë. Vetëm kur ata largohen ju do të shihni dritën.
  • Mësoni të jeni realist me pritjet tuaja.
  • Kur zemra juaj lëndon, merrni kohë dhe flisni me arkitektin tuaj. Ndryshe nga njeriu, Ai është gjithnjë i pranishëm dhe i gatshëm t’ju shërojë.

Prisni dhe pak, Rosaku ynë do të ndërrojë pendët e rritet…

“Vejusha e varfer kishte shume pak vaj ne fund te enes se saj, por keto pak pikla ishin elementi baze per ringjalljen. Disa pika vaj ne fundin e enes! Ajo mund te ishte e varfer nga jashte, por ishte e pasur nga brenda. Nga jashte ndjente friken, por thelle nga brenda priste dicka te madhe te ndodhte. Se jashtmi ndihej e kercenuar nga sistemi shoqeror mbytes, e papune, e pashprese dhe paperkrahje, por thelle ne zemer e dinte qe duhet te shpresonte kunder cdo shprese. Prane portes se vjeter te shtepise tanime kishin mberritur kreditoret per te ekzekutuar vendimin per borxhet e pashlyera prej kohesh. Brenda shtepise gjysem te rrenuar nuk kishte mbetur asnje send me vlere te cilen ajo mund ta kembente per te paguar borxhet. Kreditoret kishin mberritur tek porta e vjeter per te marre bijte e saj. Ata do shiteshin si skllever dhe vetem keshtu borxhi mund shlyhej. Ajo do te jepte gjithcka qe kjo mos te ndodhte, por tanime dukej se ishte vone.

Se jashtmi ajo ishte e rrethuar nga tensioni I vazhdueshem, por thelle në shpirt ajo gjente grimca sigurije qiellore qe ia ledhatonin qenien. Një lloj paqeje e paspjegueshme i jepte siguri. Ato pikla vaji ne fundin e enes qendronin si nje monument deshmie se dikur kishte qene mire me te!
Zoti do te perdorte ate pak qe ajo kishte per ta shumefishuar.

Ti mund te jesh sot ne pozita te njejta me kete grua. Mbase njerezit se jashtmi te shohin te ulur ne pragun e shtepise se kesaj vejushe te varfer, te mpakur e plot frike per te nesermen!

Ti sot mbase je I vogel, por shpejt dicka e madhe do te ndodhe me ty. Ti sot je I kufizuar ekonomikisht, por neser keto limite do te hiqen prej teje. Sot je duke dhene maksimumin tend qe te permiresosh te ardhmen, dhe maksimumi yt I sotem eshte I pallogaritshem nese t’I e krahason me minimumin e njerezve te pasur te ketij qyteti, por ata dhe te gjithe duhet te bejne durim dhe te presin dhe pak: Zoti eshte duke pregatitur bijte dhe bijat e Tij dhe manifesimi I tyre do te jete I lavdishem.
Ti sot ne syte e tu dhe ne syte e njerezve, mund te dukesh si rosaku I vogel I shemtuar (i Andersonit), por miqte e mi…prisni dhe pak sa rosaku yne te ndrroje pendet e tij dhe te rritet!”

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑